Dat met die broeken, nou, dat is soort van gelukt.
De rode broek is keurig ingekort en gaat voor de rest van haar leven door als driekwart broek.
Die pyjamabroek, tja, dat ging dus niet.
Ik heb hem netjes afgespeld en afgeknipt, zoom erin gespeld en toen naaien. En dat lukte dus niet. Echt helemaal niet.
De stof is te dun en te elastisch. en nu heb ik dus een pyjama broek die ik helemaal niet meer aankan. En ja, een pyjama broek is best erg. Maar het was mijn lievelings pyjama. En er zat nog best een leuk model in. En aangezien huize Lumino het toch zonder commentaar leverende mannen moet doen, who cares dat een pyjamabroek ongeveer het meest seksloze kledingstuk ter wereld is? Ik en mijn pyjamabroek, we missen elkaar!

Gisteren ben ik voor het eerst sinds een tijdje weer even naar mijn werk geweest. Dat was spannend. Gesprekje over het waarom van mijn afwezigheid. En ik kreeg onverwacht alle begrip. En heel veel positieve feed-back. Ook hebben we besproken dat ik over 2 weken langzaam weer ga beginnen met werken. Heel voorzichtig. Eerst dossier werk, dus achter het bureau. En dan langzaam weer terug naar het gewone leven. En na dat gesprek heb ik er zin in. Hoewel het evenwicht nog kwetsbaar is.
Dus nu mag ik nog 2 weken genieten van vrij zijn. En het mooie weer. En de 40 dagen tijd rustig afsluiten. Met als spetterend einde een concert van de Mattheus Passion. Daar verheug ik me erg op!
De volgende 2 weken zien er fijn uit. En dat gevoel is lang geleden!

Omdat het vanaf vandaag prachtig weer gaat worden, met een oplopende temperatuur, en we vanaf nu tot  eind september zon gaan krijgen, kreeg ik de zomer-kleding-vibes.
Mijn rode broek moet ingekort. Dat moet een driekwart broek worden, zodat ik hem met een hempje en slippertjes aan kan. Oh, ik ben zo hip.
Dus toog moeders vanmorgen, met de naaimachine onder de arm, richting huize Lumino om te helpen. Met inkorten.  Maar zet twee vrouwen op de bank, met een kop koffie en een koekje , en van inkorten is weinig sprake meer. Zeker toen we ook nog even naar de stad reden om een tafel te gaan scoren.  De tafel was uitverkocht. Uiteindelijk is er van de doelen voor deze ochtend weinig terecht gekomen dus. Maar in de stad was het lekker, en we hebben genoten van het mooie weer, dat is ook veel waard, (sprak ze zichzelf opbeurend toe). Maar nu moet ik dus zelf die broek korter maken. Dat zou geen probleem moeten zijn, ware het niet dat het afspelden wat lastig gaat. Zo in mijn alleentje. Dus de buurvrouw moet er vanmiddag aan geloven. Die moet spelden. Dat weet ze nog niet, maar daar komt ze nog wel achter. Voordeel van het tijdelijk hebben van een naaimachine is wel dat ik nu wat meer kledingstukken kan aanpassen, zo heb ik nog een pyjama broek die korter mag en er zit een gat in mijn roze linnen broek. Mijn middag is verder wel gepland dus.

Trouwens, heb ik zomaar op mijn vorige logje een reactie gehad! Van Cisca, de cadeautjes-actie-bedenkster. Dat was eigenlijk heel gek, want in mijn beleving was mijn log nog niet openbaar. Ik ben duidelijk een echte wizz op computerieel gebied. En ik snap ook precies hoe web-log werkt. Dat kan iedereen zien! En dus had ik een mail in mijn mailbox met de mededeling dat er 1(!) reactie was. Ik had linkjes gebruikt in mijn vorige berichtje, en daar mee ben ik "opgespoord". Toch geinig.  Voor een flitsend uiterlijk (van mijn weblog dan) ben ik helaas nog afhankelijk van de kant en klare achtergronden die web-log aanbiedt. Jammer genoeg had de achtergrond die ik gekozen had wat probleempjes met het publiceren van berichten. Dus nu zit ik vast aan deze. Die ook grappig is. Maar let op! Er komt een dag dat ik met een flitsende, geweldige achtergrond voor de dag kom. En dat ik alle ins en outs van de web-log software snap! En dat er op elk bericht minimaal 10 reacties komen. Ja.

Een paar maanden geleden deed Cisca een oproep om mee te doen aan een cadeautjes actie. Je kon reageren op haar blog en dan kreeg je een cadeautje van degene boven je. En je moest een cadeautje geven aan degene die onder jou gereageerd had.
En zo kwam het dus dat ik begin deze maand een enveloppe kreeg met daarin een cadeautje. Voor mij. Helemaal voor mij. Van Anouk. Die mij een zelfgemaakte tas stuurde. En die tas, nou daar ben ik ontzettend blij mee. Die past bij mijn zomer kleding. En ik droom van mij in de zomer, met aan mijn arm die tas. (En een mooie, sterke man).
Dit is hem, die tas:

De foto heb ik gepikt, van Anouk zelf. Want ik kan het kabeltje van mijn fototoestel niet vinden.
Maar toen kwam ik tot de volgende conclusie; Nou moet ik ook. Een cadeautje maken en opsturen. Naar Hutsefluts . En die ken ik helemaal niet. sterker nog, ik had zelfs haar log nog nooit gelezen. Dus ben ik daar maar eens mee begonnen. lezen. En toen wist ik het al snel. Ik heb samen met een vriend een sjaaltje gemaakt. Van zijde, met wol.  Gelukkig was Hutsefluts er heel erg blij mee. Zo blij zelfs dat ze een heel lief stukje op haar website plaatste. Kijk maar Joepie!
En het gaf me inspiratie. Om ook weer eens te loggen. En dat vol te  houden, tot in lengte van dagen!

Het is tijd.
Tijd voor een nieuwe start. Tijd om opnieuw te beginnen. Met loggen. Met leven.

Voor mij, op mijn prikbord hangt een kaartje. Met een hartje erop. en twee plastic plakbloemetjes, van het kitscherige soort.
Achterop staat geschreven dat ik super ben. En dat ie heel veel van mij houdt!
Vanmiddag belde ik een vriendin op om te vertellen dat ik vandaag niet op haar verjaardag kan komen omdat ik moet werken.
Ze klonk teleurgesteld.
Ik dacht, ach ze krijgt zoveel bezoek, mij mist ze echt niet.
Met twee andere vriendinnen heb ik een tijdlang geen contact gehad, maar een tijdje geleden is dat contact hersteld. Ze waren er echt blij om, ik kon het merken.
Toch houdt ik afstand.
Waarom vind ik het zo lastig om dat allemaal te geloven? Waarom denk ik dat mensen contact met mij zien als een belasting?
Het is een prachtige dag, ik geniet van het weer, zit lekker in mijn vel en rommel wat aan.
Maar op de achtergrond is er dat gevoel.
Ik weet niet waarom. Jij?

Ik heb nogal wat hobby’s. Of beter, ik heb geen echte hobby.
Ik rommel maar wat aan met een heleboel verschillende dingen.
Piano spelen, ben ik mezelf aan het leren en geloof me, een concert pianiste zal ik nooit worden!
Spelen als ik gehoord kan worden doe ik dus niet.
Lier spelen, ik heb via mijn werkgever een paar lessen gehad en mocht daarna zelf aan de slag.
Vind ik leuk, dus ik rommel een beetje aan.
Vriend E. wilde wel eens iets horen maar vond na 5 noten dat ik mijn vingers fout hou (Vriend E. heeft óók een paar lessen gehad via zijn werkgever en weet het dus duidelijk een stuk beter als ik) Lier spelen doe ik dus niet meer als ik gehoord kan worden. (Ok, behalve voor de mensen waar ik tijdens mijn werk voor zorg, die kijken niet naar mijn vingers, die luisteren alleen. En als ik een foutje maak kan het ze niks schelen).
Gitaar spelen, pfff, ik krijg de snaren niet eens gestemd én heb een aantal gitaarspelende vrienden en familieleden. Dat zal ik dus zéker nooit gaan spelen als ik gehoord kan worden.
Lezen, heerlijk! Maar als ik nou gewoon eens zin heb in een ontzettend flutromanntje, zoëen die zich afspeeld in de middeleeuwen in Engeland, met rijke graven en gravinnen en dienstmeisjes, overheersende mannen en blöde maagden? Zo’n boek leg je dus maar niet op de koffietafel.
Toen ging ik dus borduren, want, was mijn gedachte, daar kan niet zoveel mee verkeerd gaan.
Tot gisteren de bel ging.
De dagblad verkoper keek me een beetje vreemd aan en liep lachend weg toen ik zijn producten niet hoefde.
Terug in de kamer zag ik het.
Daar hing mijn borduurwerk, muurvast geborduurd aan mijn blouse. 

Lang, lang geleden had ik op deze locatie een weblog.
We hadden het best leuk samen, weblog en ik, maar toch, zoals zoveel vriendschappen, de liefde bekoelde.
Vooral van mijn kant moet ik toegeven.
Maar toch bleef het een beetje kriebelen, vooral als ik de logs van meer getalenteerde `echte` webloggers las.
Dus een nieuw begin lijkt op zijn plaats.
Voorzichtig, zoals alle nieuwe vriendschappen.
Wie weet, heel misschien, kunnen we opnieuw beginnen en bloeit er iets moois.
We Wachten af.